Poepje

Wat hebben we genoten! Zo ontroerend, dat vijftigjarig bestaan van de staat Israël In krantenartikelen en films. Het idealisme van de vermoorde president Rabin. Het centrum voor spionage, diplomatiek verkeer en love affaire: het King David Hotel in Jeruzalem. Een vleugel ervan is nog eens opgeblazen door de ondergrondse joodse Sterngroep. Niet te vergeten ook, een film van de EO over Zion. In het FNV-Magazine van maart. een artikel 'Kinderen van de hoop'. Dat ging over jongeren. Zeg maar de tweede generatie. Hoe links is de FNV. Wat moeten we denken van haar inzicht in de buitenlandse politiek?

Om bij het genoemde artikel even stil te staan, het verschijnsel Palestijn komt er niet in voor. Alsof je het over de geboorte van de Verenigde Staten van Amerika schrijft, zonder ook maar een Indiaan te noemen. Typeer het maar als een artikel in struisvogelstijl. Buitenlandse politiek marktgericht visie? Homaar!
Er zijn mensen die dat 'objectief' noemen. 'Is objectief struisvogel mama?' 'Maar al te vaak wel Jantje'. 'Leer je dat van de geschiedenis, mama?' 'Nee Jantje, daar heb je oog voor of je hebt het niet. De FNV heeft misschien wel een poepje in het oog Jantje, maar pas op, want wie in andermans oog een splintertje ziet, vlucht vaak voor het zien van de balk die dwars door eigen pupil loopt. Hij wordt nooit een goed staatsman, Jantje'. 'Nou mama, onze geschiedenisleraar zegt anders dat hij er genoeg kent....' 'Oh ... wat is er met ons onderwijs aan de hand?!' De FNV wil goed onderwijs.
In de film over Rabin kwam Faisal Husseini, Arafats minister voor Jeruzalem, heel eventjes aan het woord. Hij legde uit waarom hem deze Rabin die voor de Palestijnen een 'bottenbreker' is, toch de juiste verdragspartner leek. De Palestijnen waren met hem in zee gegaan, ('In zee gaan' is in dit geval een ander woord voor 'een verdrag afsluiten' en geen Freudiaanse verspreking) omdat soldaten hun kameraden zien sneuvelen en meer naar vrede gaan verlangen dan naar oorlog. Kort vermeldde Husseini zijn eigen vader, bij de verdediging van El Quds (Jeruzalem) gesneuveld.
Palestijns verzetsheld dus, maar die waarheid kwam in het verhaal niet voor. De vele publiciteit rond de viering verdoezelde dat miljoenen Palestijnen in kampen leven. Ze wonen in Israël in kampen of te kleine huizen, op een minimaal stukje grond, of in een van het zestal 'bevrijde' steden onder Palestijns zelfbestuur, die nog steeds door Israël worden omsingeld.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat het heel logisch is dat je op een Isra‰lisch feest de pret niet gaat drukken door over Palestijnen te gaan praten. Die willen dat liever niet weten. maar zelf zou ik het toejuichen als juist de viering van een halve eeuw Isra‰l nu eens gepaard gegaan was met een nieuwe visie: een land voor Israëli en Palestijnen samen. Gelijkberechtiging in plaats van discriminatie en onderdrukking. Landverdeling in plaats van landroof.
De VS willen dat de Palestijnen dertien percent van de Westbank krijgen. Netanjahoe biedt negen. Vervolgens stagneren de besprekingen en doet de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Albright, er alles aan om Arafat en Netanjahoe weer aan tafel te krijgen. De Palestijnen die een brood is afgepakt, krijgen straks een kapje terug. (Deze uitdrukking ontleen ik aan Alie Pieneman van de actiegroep Weduwen in de Kou).

Tot echte vrede kan zo'n magere grondtransactie niet leiden. Voor sommigen is dat een reden om te denken dat er met de Palestijnen eigenlijk geen zaken kunnen worden gedaan. Terwijl anderen vinden dat de Palestijnen maar genoegen moeten nemen met niets.
Een Shakespeariaans drama over een en ander zou als titel kunnen dragen: 'Over de ongeïnteresseerdheid van de wereld en het ontstaan van terrorisme'. Dat is allerminst overdreven. Voor het objectieve van het geschiedverhaal zou het goed zijn als Hamas eens 'vijftig jaar bezetting' in een heldenverhaal omzette dat onze krantenkolommen haalde. Maar dat gebeurt hooguit in de Arabische wereld waar de stichting van de staat Israël 'de catastrofe' wordt genoemd.
Zodat iedereen eigenlijk leest wat hij horen wil en daar wordt niemand nooit wijzer van. Israël wordt in Nederland toegejuicht. Hamas wordt bejubeld, maar dan in bepaalde islamitische kringen die in nationalisme niet onderdoen voor een bepaalde groep bekopklepte en opgeklopte Nederlanders.

Dit is echter wel een verschil: Hamas is een verzetsbeweging die een minderheid vormt van een volk dat onderdrukt wordt, terwijl de groep Israël-trouwe Nederlanders zich scharen bij de machtshebbers, onoriginele en gangbare meningen. Wie er anders over denkt dringt in de publieke opinie niet door. Overwinnaars en overwonnenen. Het leven als game. Dat maakt niet alleen veel uit in de geschiedenis, maar ook in het dagelijks leven, dat natuurlijk ook geschiedenis is.
Ik zou alle domme Nederlanders willen oproepen de poep uit de ogen te wrijven en in sportwedstrijden de zin van het leven te willen zien.

Sonja van Wier, mei 1998

 
_____
menu | dDH