Motivatie voor deelname aan Burgerinspecties

door Elise Leijten

Ik wil bij deze mijn motivatie voor deelname aan Burgerinspecties duidelijk maken

Het is onduldbaar dat onbeschrijfelijk grote bedragen worden uitgegeven aan de verfijning en de vervolmaking van het meest ingenieuze wapentuig dat met één druk op de knop alle leven van mens en dier kan vernietigen en dat er tegelijkertijd zoveel miljoenen mensen letterlijk dood gaan van de honger. In ons belang en dat van onze kinderen en kleinkinderen voor wie we een leefbare wereld willen achterlaten zeg ik; vooruit met de strijd voor de vrede; weg met de oorlogsdreiging, weg met de atoomwapens.” ..................wat een volk niet wil, dat kan en mag haar niet worden

opgedrongen, laat die zekerheid een blijvende inspiratie zijn voor ons allemaal, om vastberaden door te gaan, door te gaan met onze strijd voor duurzame vrede......... ” Dit is niet mijn tekst maar teksten uitgesproken door Wim Kok tijdens de grote demonstraties in de jaren ‘80 tegen de komst van kernwapens.

In die jaren 80 heb ik zelf in Nederland en Amerika meegedaan met de grote protesten tegen die kruisraketten.
Vanaf mei 1994 heb ik met grote regelmaat, op diverse plekken in Europa, aandacht gevraagd voor de nucleaire dreiging een stralingsslachtoffer uitbeeldend. Deze akties waren legaal! Ik denk dan ook dat ik met recht kan zeggen dat ik alle zogenaamde legale mogelijkheden heb benut, zowel politiek als publiek, om aandacht te vragen voor kernwapens; de ultieme bedreiging voor de mensheid zoals het Internationaal Gerechtshof dat noemt in haar uitspraak van 8 juli 1996.

Een korte opsomming van enkele van die met name legale akties die ik heb ondernomen:
In de jaren ‘80 heb ik deelgenomen aan vier grote evenementen rondom de kruisraketten In 1995 heb ik de Stichting Stop de atoomproeven opgericht ivm atoomproeven van Frankrijk. Van daaruit zijn er akties gevoerd in Nederland, Frankrijk en België o.a. bij Franse en Chinese ambassades en op het binnenhof Ook heb ik in dat jaar een congres bijgewoond van artsen en advocaten tegen atoomwapens. Daar waren ook de burgemeesters bij van Hiroshima en Nagasaki. Ik heb daar een interview gehouden voor de Japanse televisie. In 1998 heb ik diverse akties gehouden rondom partijcongressen en de verkiezingen. Daarbij ben ik zelf de partijen langs gegaan om hun standpunten omtrent kernwapens boven tafel te krijgen. Verder aktiekampen in Brussel en in Schotland, aanwezig bij diverse akties en burgerinspecties op Kleine Brogel in België In 1999 was ik mede-organisator van diverse bijeenkomsten; de Paasmars die in het teken stond van de nucleaire nachtmerrie. Tijdens de Hague Apeal for Peace; het Haags Vredesaktiekamp welk voorafging aan de voettocht naar Brussel. Hierbij kwam ik in contact met slachtoffers van de atoombommen op Japan. Op Hiroshimadag een herdenkingsbijeenkomst in Uden en Volkel. Ook hebben we in Uden een enquête en een petitie-aktie georganiseerd. En eind ‘99 de Kraanvogelaktie bij het Vredespaleis in Den Haag. In 2000 heb ik onder andere akties gehouden bij de staatsbezoeken van President Chirac en de Keizer van Japan, in het laatste geval uit solidariteit met de slachtoffers van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Meegewerkt aan een politiek debat over kernwapens in Amsterdam. Aktie bij de Europatrein met de oproep van Europa een nucleair-vrije zone te maken. En tijdens het Kerstvredesaktiekamp in de Kerstnacht een vredeswandeling rond vliegbasis Volkel gemaakt. Tot nu toe was in dit jaar het belangrijkste dat we de defensiespecialisten van de verschillende politieke partijen op 21 februari een anti-kernwapenmanifest konden overhandigen dat is ondertekend door bijna alle vredesgroepen van

Nederland

Verder maak ik deel uit van het kernwapenoverleg en akties tegen kernwapens en heb meegewerkt aan diverse tv programma’s en interviews gegeven.

In 1995 en 1996 heb ik veel akties gedaan rondom die processen bij het Internationaal Gerechtshof (het zogenaamde World Court Project) waarvan de uiteindelijke uitkomst op 8 juli 1996 was dat het dreigen met en het gebruiken van kernwapens in het algemeen in strijd is met het internationaal humanitair en oorlogsrecht.

Tevens werd dus uitgesproken dat kernwapens de ultieme bedreiging vormen voor de mensheid.

Dit laatste is voor mij ook de belangrijkste motivatie om te doen wat ik doe. Aandacht vragen voor deze gruwelijke dwaling van de mensheid en proberen openheid te krijgen hierover.

Ik vind het uitermate ondemocratisch dat de ene keer in de vier jaar dat we ons politiek mogen uitspreken via verkiezingen we niet mogen weten waarover we stemmen; wat betreft kernwapens hullen de regering en de meeste politieke partijen zich in nevelen. Er is geen openheid over kernwapens terwijl miljoenen zich in het verleden uitspraken tegen kernwapens in Nederland; 3 driekwart miljoen middels het volkspetitionnement in 1985. Dat is dus ook een belangrijke reden voor mij om mee te doen aan Burgerinspecties; aandacht voor de aanwezige kernwapens waardoor mensen er zich weer over kunnen uitspreken; zolang de burgers niet op de hoogte zijn kan men ook niet komen tot democratische besluitvorming. Het is gebleken in België dat Burgerinspecties wel effect hadden en in media en politiek tot meer openheid leidden. Voor mij dan ook een reden om dat ook in Nederland te ondersteunen.

Wat betreft de laatste burgerinspectie waarvoor ik nu ben gedagvaard op grond van artikel 350; vernieling en artikel 461; verboden grond het volgende.

Ik was daar niet om vernieling aan te richten maar om een van de grootste bedreigingen van de mensheid aan de kaak te stellen.
Als iemand dreigt te verdrinken dan doe je daar iets aan... ook als daar een hek tussen staat en je dat desnoods moet doorknippen en/of als dat gebeurt op zogenaamd verboden terrein. Ik vindt het dan ook onvoorstelbaar dat op dit moment weer vredesaktivisten moeten terechtstaan die zich hard maken voor een leefbare en veilige toekomst voor deze wereld. Het wordt tijd voor vervolging en berechting van diegenen die verantwoordelijk zijn voor de constante dreiging met massavernietigingswapens.

De befaamde Australische arts Helen Caldicot zegt: “Ik beweer, als arts, dat atoomtechnologie het leven op onze planeet bedreigt. Als de huidige tendens zich voortzet zullen de lucht die wij inademen, het voedsel dat we eten en het water dat we drinken spoedig besmet zijn met zoveel radioactieve verontreiniging dat deze voor de volksgezondheid een veel groter gevaar vormt dan enige ramp die de mensheid ooit heeft ondergaan.........” In haar boek atoomwaanzin schrijft zij: “Het gaat om een veilige toekomst - of helemaal geen toekomst” Ik zie voor mij persoonlijk dat als ik niet zou doen wat ik doe, ik medeplichtig ben aan de vernietiging van de aarde en al het leven daarop. Ik heb geen spijt van enige demonstratie of aktie in welke vorm dan ook. Ik heb dat gedaan uit volledig verantwoordelijkheidsbesef en mijn geweten volgend.

Wat de Burgerinspectie van 1 oktober 2000 betreft heb ik nadrukkelijk overwogen om te pogen zo weinig mogelijk schade aan te richten. Reden om ook een bedbodem om te bouwen tot trap waar mensen overheen konden klimmen. Echter niet voor iedereen is het mogelijk te klimmen, reden voor mij om ook voor mensen die minder mobiel zijn toegang te creëren. Het feit dat ik ten gevolge van de burgerinspectie nu moet voorkomen geeft mij de mogelijkheid om de onrechtmatigheid en immoraliteit van kernwapens anderszins onder de aandacht te brengen. Ik geloof dat het zinnig is dat er zoveel mogelijk mensen deelnemen aan akties tegen kernwapens; legaal of volgens het principe van burgerlijke ongehoorzaamheid, illegaal zoals dat dan wordt genoemd ..........maar in mijn optiek en volgens de Neurenbergprincipes welke stellen dat de burger het recht en zelfs de plicht heeft misdaad tegen de menselijkheid te voorkomen, volkomen legitiem! Kernwapens zijn illegaal zoals het Internationaal Gerechtshof dat heeft gesteld.

En de Nederlandse overheid is in wezen illegaal omdat zij het door haar mede ondertekende internationale Non Proliferatie Verdrag niet naleeft. In dat verdrag staat in artikel 1 dat kernwapens niet mogen worden overgedragen aan niet kernwapenlanden. In geval van oorlog is het wel zo dat deze op Volkel gestationeerde kernwapens door Nederlandse F16’s door Nederlandse vliegers worden uitgevlogen. Tevens wordt in artikel 6 beloofd dat de ondertekenaars serieuze stappen zullen nemen om te komen tot totale nucleaire ontwapening. Deze stappen worden door Nederland niet genomen.

In december 1999 was er een grote internationale aktie gaande; 1.000.000 kraanvogels voor nucleaire ontwapening en vrede. Uitgaande van het verhaal van Sadako Sasaki, zeg maar de Anne Frank van de slachtoffers van de atoombom.
Sadako was bijna twee toen de atoombom ontplofte zo’n 1,5 km van haar huis vandaan. Op het eerste gezicht ongeschonden vluchte ze met haar moeder en oudere broertje naar de Ota rivier waar ze in een bootje die hele dag door de radioactieve zwarte regen werden doorweekt. Totdat ze twaalf was scheen ze een normaal gezond kind. Ze was de beste renner van de klas. Toen kreeg ze opeens de verschijnselen van leukemie. In Japan bestaat het geloof dat een kraanvogel duizend jaar kan leven. Als je duizend kraanvogels vouwt, zullen ze je beschermen tegen ziekte. Maar Sadako had niet de kracht meer om ze alle duizend te vouwen. Op 25 oktober, 1955, toen ze er 964 had gevouwen, stierf ze. Haar klasgenoten hebben de ontbrekende kraanvogels gevouwen en met haar in de kist begraven. Daarna hebben ze zich vol overgave ingezet om een monument voor haar te bouwen ter nagedachtenis aan alle kinderen die slachtoffer zijn geworden van de

Atoombom

Tijdens een voettocht tegen kernwapens vanaf het Internationaal Gerechtshof in Den Haag naar Brussel, heb ik een aantal Hibakusha’s ontmoet, dit zijn slachtoffers van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Door deze ontmoeting en hun verhalen ben ik nog meer overtuigd geraakt van het belang van akties tegen kernwapens. Zij zijn inmiddels de zeventig ver gepasseerd en zien het einde van hun strijdvermogen in zicht komen. Ik heb hen dan ook beloofd hun strijd te helpen voortzetten. Het afscheid waarbij een van deze mannen die bijna m’n opa had kunnen zijn zich aan me vastklampte als een kind was zeer ontroerend en zal ik nooit vergeten.

 
_____
menu | dDH